Na een scheiding verandert er veel, zeker wanneer er kinderen in het spel zijn. Eén van de mogelijke afspraken die ouders kunnen maken, is het aangaan van co-ouderschap. Bij co-ouderschap verdelen beide ouders de zorg- en opvoedingstaken en dragen zij samen de financiële lasten. De kinderen verblijven daarbij afwisselend bij de ene en de andere ouder. Die verdeling hoeft niet precies 50/50 te zijn, maar in de praktijk is er vaak sprake van een bijna gelijke tijdsverdeling. Of het nu gaat om een week om week-regeling of om een wissel van een paar dagen, belangrijk is dat ouders de verantwoordelijkheid delen en beiden betrokken blijven bij het dagelijks leven van hun kind.
Co-ouderschap en het ouderschapsplan
Bij minderjarige kinderen zijn ouders verplicht om een ouderschapsplan op te stellen. Hierin leggen zij vast hoe de zorg, opvoeding en omgang met de kinderen wordt geregeld, hoe de communicatie over belangrijke onderwerpen zoals schoolkeuzes plaatsvindt, en hoe de financiële afspraken eruitzien. Co-ouderschap maakt vaak deel uit van zo’n ouderschapsplan. Omdat deze vorm van ouderschap samenwerking vereist, is het belangrijk dat ouders onderling goede afspraken maken. Daarnaast is het verstandig om afspraken te maken over de maximale reisafstand tussen de twee huizen, zodat school, sport en vrienden voor de kinderen goed bereikbaar blijven vanuit beide thuissituaties.
Financiële afspraken binnen co-ouderschap
De kosten voor het kind worden bij co-ouderschap niet meer vanuit één huishouden gedragen, maar vanuit twee. Hierdoor ontstaan soms dubbele uitgaven, zoals twee fietsen of dubbele schoolmaterialen, en worden vaste lasten zoals huur of boodschappen door beide ouders gemaakt. Een belangrijk onderscheid dat ouders moeten maken, is tussen ‘eigen kosten’ en ’te verdelen kosten’. Eigen kosten zijn uitgaven die elke ouder voor zijn eigen huishouden maakt, inclusief persoonlijke uitgaven voor het kind. Denk aan kleding of eten dat het kind bij die ouder gebruikt. Te verdelen kosten zijn daarentegen uitgaven voor het kind die slechts door één van de ouders worden gedaan, zoals contributies voor sportclubs, verzekeringen of schoolgeld.
Deze te verdelen kosten kunnen op verschillende manieren worden verrekend. Ouders kunnen afspreken dat de kosten naar draagkracht worden verdeeld, waarbij de ouder met het hoogste inkomen ook meer bijdraagt. Dit vereist wel transparantie over elkaars financiële situatie en regelmatige afstemming. Een andere optie is om de kosten te verdelen op basis van de verblijfsduur van het kind bij elke ouder. Tot slot kunnen ouders ervoor kiezen om de kosten gewoon te halveren. Dat is overzichtelijk, maar kan als oneerlijk worden ervaren als het inkomensverschil groot is. Welke methode ook wordt gekozen, het is van belang dat deze afspraken duidelijk worden vastgelegd.
Is co-ouderschap verplicht?
Co-ouderschap is niet verplicht. Ouders zijn wel verplicht om een ouderschapsplan te maken waarin ze onder meer de zorgregeling vastleggen. Ze mogen daarbij zelf bepalen of ze kiezen voor co-ouderschap of voor een andere vorm, zoals een omgangsregeling waarbij de kinderen het merendeel van de tijd bij één ouder wonen. Co-ouderschap vereist dat beide ouders overleggen, samenwerken en elkaar ruimte gunnen als mede-opvoeder. Die voorwaarden maken dat co-ouderschap niet voor iedereen de meest geschikte optie is. Factoren als onderlinge communicatie, nabijheid van woonadressen en werkroosters spelen allemaal een rol in de afweging of deze vorm van ouderschap haalbaar is.
Wanneer kies je voor co-ouderschap?
De keuze voor co-ouderschap moet goed doordacht worden. Het is belangrijk dat beide ouders in staat zijn om de zorgtaken eerlijk te verdelen, elkaar respecteren in hun rol als ouder en afspraken kunnen en willen nakomen. Bovendien moet de regeling ook voor het kind werkbaar zijn. Sommige kinderen vinden het heen en weer verhuizen belastend, terwijl anderen het juist fijn vinden om beide ouders evenveel te zien. Co-ouderschap werkt alleen als de afspraken realistisch zijn en de kinderen zich veilig voelen in beide huizen.
Soms blijkt pas na verloop van tijd dat co-ouderschap een goede optie is. Ouders kunnen dan beginnen met een omgangsregeling en dit later omzetten naar een vorm van co-ouderschap, mits daarover nieuwe afspraken worden gemaakt in het ouderschapsplan. Het uitgangspunt moet altijd het belang van het kind zijn.
Tot slot
Co-ouderschap is geen juridische verplichting, maar wel een manier van ouderschap die, mits goed uitgevoerd, veel voordelen biedt voor zowel kind als ouder. Het vergt duidelijke afspraken, onderling vertrouwen en bereidheid tot samenwerking. De afspraken gaan niet alleen over wie wanneer voor de kinderen zorgt, maar ook over geldzaken, opvoedkundige keuzes en praktische regelingen die samen afgestemd moeten worden.
De Brouwer Advocaten
Heeft u na het lezen van deze blog vragen over co-ouderschap? Onze familierecht advocaten staan u graag bij! U kunt onze advocaten in Rotterdam bereiken door te bellen naar 010 423 00 19 of door te mailen naar info@debrouweradvocaten.nl. Daarnaast kunt u het contactformulier op onze website invullen. Wij nemen dan zo spoedig mogelijk contact met u op.